GRANICA i droga do Wielkiego Nowogrodu.
Nasza brygada z entuzjazmem i dobrowolnie wybiera się do Rosji. Cel wyjazdy niejasny, u większości próżniactwo turystyczne. Północna Estonia, koniec Unii Europejskiej czyli Jewrosojuza, potężna rosyjska celniczka ogląda nasze wizy i wita serdecznie - polskije pany prijechali. Złotozębny uśmiech ma szyderczy, moi przodkowie to chłopi pańszczyźniani i nieoskrobani dzicy górale, panów nie dostrzegam.
Przez okna naszego busu wpadają żarłoczne komary wiele razy większe niż w krajach NATO, to pierwsza flanka obronna Rosji przed Obcym, potem jest napalm i atom. Komary wielkimi trąbami chleją krew polskich panów, dzwonię do przyjaciół z Wielkiego Nowogrodu, zalecają nocą nie jechać, przeczekać w autobusie do rana, drogi są niebezpieczne, mogą nas napaść bandyci, zabić i zbezcześcić zwłoki . Rankiem, osłabieni nieco transferem krwi, ruszamy na Północ.
Jedziemy busem marki autosan z powiatowego PKS, który cudem nie zbankrutował, wbrew planom Balcerowicza. Mamy dwóch mistrzów kierownicy, panowie po pięćdziesiątce, smętnego Romana, który szybko stał się Romanem Erotomanem i fatalistycznego Tadeusza. Tadeusz okazał się człowiekiem, który dużo mówi, wszystko wie i często używa słowa „niestety”. Przykładowe Mądrości Tadeusza: Za mało zarabiam, niestety, a prezes za dużo, niestety. Żydzi rządzą światem, niestety. Słońce świeci, niestety. Nazwałem go Panem Niestety i postanowiłem zabić, być może pod wpływem zbyt optymistycznej muzyki disco polo świdrujacej cały czas nasze mózgi. Czytałem, że w rosyjskich więzieniach nie jest lekko i zamiar zły na Polskę przełożyłem, by tam w celi więziennej z tvp info odpoczywać . Niestety, w międzyczasie trochę polubiłem Pana Niestety i plany legły w gruzach.
Po uporządkowanej Łotwie i Estonii, gdzie przyroda okiełznana, trawa wykoszona, drzewa rosną według panu, a pola zaorane i uprawione, widzimy chwilę za granicą, totalny i chaotyczny wykwit natury. Zwłaszcza gigantyczny Barszcz Sosnowskiego pożera przestrzeń, lasy jednak rachityczne, drzewka dość jeszcze młode a już rezygnują z pionu, chylą się ku glebie, minister Szyszko zapłakałby zapewne łzami w kształcie żołędzi , pól uprawnych nie ma. Pan Niestety wybiera najkrótszą drogę do Wielkiego Nowogrodu. Był to błąd, należało być posłusznym radom Aborygenów i nadłożyć 100 km do lepszej szosy. Bo nasza droga była zbombardowana przez faszystów w czasie drugiej wojny światowej i jakoś przez lata nie udało się zasypać lejów po bombach. Wtedy, w czasach wojennych, zapewne nastąpił też koniec przydrożnej linii elektrycznej powalonej przez drzewa. Ale druty miedziane nie skradzione przez złomiarzy, co w naszej ojczyźnie stałoby się niewątpliwie. Co kilkanaście kilometrów osady ludzkie z małymi domkami eternitowymi nieremontowanymi od czasów Stalina. Do domków prowadzą wąskie ścieżki osaczone przez Barszcz Sosnowskiego. Ludzi nie ma, tylko czasami przy drodze siedzi na zydelku staruszek z wiadrem kartofli z wielkimi białymi kiełkami. Pewnie czeka od paru dni na kupca. Jest jednak w tym odpuszczeniu sobie trudu porządkowania natury i czynienia sobie Ziemi poddaną, wielka mądrość, przecież przyroda i tak prędzej czy później wprowadzi swoje porządki i trawniki wykoszone zamienią się w chaszcze wściekłe.
Poza tym, jadąc przez oskrobaną Łotwę, dostrzegłem za cudownym krzakiem hortensji onanizującego się przedstawiciela łotewskiej organizacji nacjonalistycznej Krzyże Błyskawicy. W Rosji za ścianą dzikiej dżungli nic nie widać, zresztą praktyki takie są tu nie znane.A być może było to nie na Łotwie tylko w Polsce i onanizował się nasz Narodowiec z obrony terytorialnej Antoniego? Nie pamiętam, bo nasączałem się różnymi płynami, wraz akademikiem Maciejem Tadeuszowiczem, przygotowując się na godne przywitanie mitycznej Rosji.
C.D.N.
Translate
piątek, 27 kwietnia 2018
Podhorce
We wsi Podhorce na Ukrainie znalazłem się dość przypadkowo w październiku ubiegłego roku. Podróżowałem z dwoma sympatycznymi kolegami, Ślązakiem Waldemarem, znanym artystą, którego wielką pasją jest budowanie w przestrzeni publicznej ogromnych struktur z patyków i gałęzi oraz młodym psychologiem Andrejem, wybitnym specjalistą od hipnozy.
Po kilku dniach we Lwowie, znużeni nieco miejskimi uciechami, wbrew pogodzie październikowej, zimnej, ciemnej z deszczem zacinającym poziomo, zachęcającej raczej do otwarcia sobie żył, postanowiliśmy ruszyć w interior.
Pierwsze miejsce podróży to Kamionka Strumiłowska, miejsce skąd wywodzi się rodzina Waldemara. Bo Waldemar pięknie mówi śląską godką, by porozumieć się z żoną, ale jego dziadkowie musieli uciekać z kresów, przymuszeni przez nadmiernie pobudzonych obywateli. W księgach parafialnych, dostępnych w sieci internetowej, odnalazł Waldemar swoich przodków, którzy byli w Kamionce Strumiłowskiej przed 300 laty.
Zachwycony pierwszym pobytem w rodowej miejscowości powziął Waldemar zamiar zbudowania gigantycznej rzeźby z patyków, ale czas był już na następną wioskę, Podhorce, po ukraińsku Pidgircy.
Okolica stała się pusta, prawie bezludna, z krzywymi domkami pokrytymi eternitem, droga z wielkimi kraterami, drzewa przydrożne ledwie zipią męczone przez żarłoczne jemioły.
I tu w morzu nijakości widzimy wielki pałac, większy tysiąc razy od największej rzeźby Waldemara. Przytłacza nas swoją potęgą. To pałac Koniecpolskich zbudowany w 17 wieku. Ze względu na magnacki przepych nazwany był Wersalem Podola. Położony na skraju płaskowyżu z otwierający się widokiem na nieskończone pola ukraińskie. Teren wokół pałacu ogrodzony jest pordzewiałą siatką i turystów już nie wpuszczają, to październik i minęła godzina 16. Ale siatka pordzewiała, prócz małych dziur ma też wielki wyrwy przez które nasza trójca przedziera się śmiało, niczym Kozacy w dawnych czasach. Kozakom nigdy nie udało się zdobyć pałacu, a co z nami to zaraz.
Z bliska widać, że świetność budowli dawno przeminęła i dzisiaj jest ruiną z szybko postępujacym procesem destrukcji. Dach jest zabezpieczony, ale mury się sypią, okna zmęczone i mają już dość wszystkiego. Kontemplujemy piękno ruiny, robię za dużo zdjęć, gdy nagle pojawia się dwóch uzbrojonych strażników z zamiarem aresztowania nas. Psycholog Andrzej próbuje hipnozy, lecz to weterani wojny w Afganistanie, odporni na takie sztuczki. Andrzej podejmuje negocjacje zakończone nieformalnym transferem. Sympatyczni weterani wpuszczają nas na pokoje pałacu, tam gdzie nie ma atrakcji dla turystów. Aura tu ponura, ciężka. W czasach radzieckich był tu szpital dla gruźlików, z całego ZSRR kierowano tu najcięższe przypadki.
Z dawnego okrutnie bogatego wyposażenia, pełnego obrazów, rzeźb i innych skarbów nie zostało nic prócz tego co nie dało się wyrwać, zostały tylko wielkie marmurowe portale nad drzwiami. Większość obrazów jednak ocalała i jest rozrzucona po muzeach i magazynach Polski i Ukrainy. Lwowska Galeria Obrazów zarządza tym zbiorem, również rządzi Podhorcami. W pobliskim Olesku w dawnych zabudowaniach katolickiego klasztoru Galeria Lwowska ma swoje magazyny, gdzie nagle zauważono, że wielu skarbów nie ma, a przecież niedawno były. Zarządzono inwentaryzację, czyli ustalenie co tam jest.
Teraz w salach pałacowych walają się tylko śmieci, wśród nich jakieś kości, mam nadzieję, że nie po gruźlikach. Nagle z sufitu runął ogromny kawał tynku, to znak, że czas na inne atrakcje.
Od strony południowej pałacu równie zachwycająca ruina, katolicki kościół pałacowy.
Chińczycy budują dzisiaj wierne kopie zabytkowych miast europejskich, maja Wenecję, wieżę Eiffla itp. Dość to barbarzyńskie, ale w 18 wieku, kolejni właściciele Podhorców byli przed Chińczykami, zbudowali kopię bazyliki turyńskiej Basilica di Superga. Dzisiaj kościołem rządzi wspomniana już Lwowska Galeria. W związku z tym kościół był a nie jest kopią bazyliki turyńskiej, jest ruiną przytłoczoną bezlitosną grawitacją. Po trawie śmigają kury w poszukiwaniu dżdżownic, obok leżą detale architektoniczne. Barokowa rzeźba przedstawiająca świętego nieznanego mi, zamiast nosa ma pordzewiały drut. Tuż obok kościoła tajemnicze instalacje, pozostałości po komunistycznym raju, wielkie rury na stalowych nogach. Kościół w środku jest w dość dobrym stanie i wszystko jest do ocalenia, również pałac. No ale to inna sprawa, bardziej złożona. W Polsce mamy też wielką ilość niszczejących zabytków, ale Podhorce są jednak wyjątkowe.
Czytam właśnie książkę wybitnej historyczki Barbary Tauchman „Szaleństwo władzy”. Wprawdzie przeczytałem dopiero tylko ćwiartkę książki, ale chodzi tu o to, że z tajemniczych powodów, nazwanych przez autorkę Szaleństwem, władza dość często postępuje wbrew swoim interesom. I doprowadza do swojej zagłady. Autorka przytacza wiele przykładów, ale tak było na przykład było z ostatnią dynastią Romanowów.
W pałacu w Podhorcach jest piękno i harmonia, ale jest i szaleństwo i to wielkie. Zastanawia cel stawiania takiego wielkiego pałacu- zamku w okolicy biednej i zaniedbanej. Cel obronny przed Kozakami to pozory oczywiste, chodziło o prestiż, chwałę czyli iluzję.
Nie wybierajcie się do Podhorców, na granicy 12 godzin i dziura w siatce załatana.
Po kilku dniach we Lwowie, znużeni nieco miejskimi uciechami, wbrew pogodzie październikowej, zimnej, ciemnej z deszczem zacinającym poziomo, zachęcającej raczej do otwarcia sobie żył, postanowiliśmy ruszyć w interior.
Pierwsze miejsce podróży to Kamionka Strumiłowska, miejsce skąd wywodzi się rodzina Waldemara. Bo Waldemar pięknie mówi śląską godką, by porozumieć się z żoną, ale jego dziadkowie musieli uciekać z kresów, przymuszeni przez nadmiernie pobudzonych obywateli. W księgach parafialnych, dostępnych w sieci internetowej, odnalazł Waldemar swoich przodków, którzy byli w Kamionce Strumiłowskiej przed 300 laty.
Zachwycony pierwszym pobytem w rodowej miejscowości powziął Waldemar zamiar zbudowania gigantycznej rzeźby z patyków, ale czas był już na następną wioskę, Podhorce, po ukraińsku Pidgircy.
Okolica stała się pusta, prawie bezludna, z krzywymi domkami pokrytymi eternitem, droga z wielkimi kraterami, drzewa przydrożne ledwie zipią męczone przez żarłoczne jemioły.
I tu w morzu nijakości widzimy wielki pałac, większy tysiąc razy od największej rzeźby Waldemara. Przytłacza nas swoją potęgą. To pałac Koniecpolskich zbudowany w 17 wieku. Ze względu na magnacki przepych nazwany był Wersalem Podola. Położony na skraju płaskowyżu z otwierający się widokiem na nieskończone pola ukraińskie. Teren wokół pałacu ogrodzony jest pordzewiałą siatką i turystów już nie wpuszczają, to październik i minęła godzina 16. Ale siatka pordzewiała, prócz małych dziur ma też wielki wyrwy przez które nasza trójca przedziera się śmiało, niczym Kozacy w dawnych czasach. Kozakom nigdy nie udało się zdobyć pałacu, a co z nami to zaraz.
Z bliska widać, że świetność budowli dawno przeminęła i dzisiaj jest ruiną z szybko postępujacym procesem destrukcji. Dach jest zabezpieczony, ale mury się sypią, okna zmęczone i mają już dość wszystkiego. Kontemplujemy piękno ruiny, robię za dużo zdjęć, gdy nagle pojawia się dwóch uzbrojonych strażników z zamiarem aresztowania nas. Psycholog Andrzej próbuje hipnozy, lecz to weterani wojny w Afganistanie, odporni na takie sztuczki. Andrzej podejmuje negocjacje zakończone nieformalnym transferem. Sympatyczni weterani wpuszczają nas na pokoje pałacu, tam gdzie nie ma atrakcji dla turystów. Aura tu ponura, ciężka. W czasach radzieckich był tu szpital dla gruźlików, z całego ZSRR kierowano tu najcięższe przypadki.
Z dawnego okrutnie bogatego wyposażenia, pełnego obrazów, rzeźb i innych skarbów nie zostało nic prócz tego co nie dało się wyrwać, zostały tylko wielkie marmurowe portale nad drzwiami. Większość obrazów jednak ocalała i jest rozrzucona po muzeach i magazynach Polski i Ukrainy. Lwowska Galeria Obrazów zarządza tym zbiorem, również rządzi Podhorcami. W pobliskim Olesku w dawnych zabudowaniach katolickiego klasztoru Galeria Lwowska ma swoje magazyny, gdzie nagle zauważono, że wielu skarbów nie ma, a przecież niedawno były. Zarządzono inwentaryzację, czyli ustalenie co tam jest.
Teraz w salach pałacowych walają się tylko śmieci, wśród nich jakieś kości, mam nadzieję, że nie po gruźlikach. Nagle z sufitu runął ogromny kawał tynku, to znak, że czas na inne atrakcje.
Od strony południowej pałacu równie zachwycająca ruina, katolicki kościół pałacowy.
Chińczycy budują dzisiaj wierne kopie zabytkowych miast europejskich, maja Wenecję, wieżę Eiffla itp. Dość to barbarzyńskie, ale w 18 wieku, kolejni właściciele Podhorców byli przed Chińczykami, zbudowali kopię bazyliki turyńskiej Basilica di Superga. Dzisiaj kościołem rządzi wspomniana już Lwowska Galeria. W związku z tym kościół był a nie jest kopią bazyliki turyńskiej, jest ruiną przytłoczoną bezlitosną grawitacją. Po trawie śmigają kury w poszukiwaniu dżdżownic, obok leżą detale architektoniczne. Barokowa rzeźba przedstawiająca świętego nieznanego mi, zamiast nosa ma pordzewiały drut. Tuż obok kościoła tajemnicze instalacje, pozostałości po komunistycznym raju, wielkie rury na stalowych nogach. Kościół w środku jest w dość dobrym stanie i wszystko jest do ocalenia, również pałac. No ale to inna sprawa, bardziej złożona. W Polsce mamy też wielką ilość niszczejących zabytków, ale Podhorce są jednak wyjątkowe.
Czytam właśnie książkę wybitnej historyczki Barbary Tauchman „Szaleństwo władzy”. Wprawdzie przeczytałem dopiero tylko ćwiartkę książki, ale chodzi tu o to, że z tajemniczych powodów, nazwanych przez autorkę Szaleństwem, władza dość często postępuje wbrew swoim interesom. I doprowadza do swojej zagłady. Autorka przytacza wiele przykładów, ale tak było na przykład było z ostatnią dynastią Romanowów.
W pałacu w Podhorcach jest piękno i harmonia, ale jest i szaleństwo i to wielkie. Zastanawia cel stawiania takiego wielkiego pałacu- zamku w okolicy biednej i zaniedbanej. Cel obronny przed Kozakami to pozory oczywiste, chodziło o prestiż, chwałę czyli iluzję.
Nie wybierajcie się do Podhorców, na granicy 12 godzin i dziura w siatce załatana.
wtorek, 17 kwietnia 2018
poniedziałek, 9 kwietnia 2018
Subskrybuj:
Posty (Atom)




























